Pierwsza torebka i krótkie DIY :)

Witajcie!

Ci, co obserwują mnie na FB wiedzą, że jakiś czas temu zabrałam się za projekt TOREBKA.

Jest to moja pierwsza torebka, którą postanowiłam uszyć. 

Ma wstawki z czarnego aksamitu, wnętrze również. 

Zamykanie na magnes, które też montowałam pierwszy raz.

Bałam się tego uszytku, bo nie za bardzo czuję się w takich projektach, 

ale muszę powiedzieć, że pokochałam tę torebkę już po wykrojeniu wszystkich elementów :)

Troszkę za późno zaczęłam robić zdjęcia z postępów pracy, 

ale mimo wszystko postanowiłam je umieścić w tym poście,

 może akurat komuś się przydadzą.

Pozdrawiam wszystkich czytelników,

FirAnna.

Krótkie DIY - jak uszyć torebkę :)

Wykrojone elementy: zszyty pasek, klapa, wnętrze, warstwa zewnętrzna i elementy na kokardki, jednak wykorzystałam tylko czarny element.

 Klapa i zewnętrzna warstwa torebki z przymocowanym zapięciem na magnes. Wewnątrz jest już zaprasowane usztywnienie.

 Miejsce, w którym znajduje się magnes musi być wzmocnione.

 Tak wygląda zewnętrzna warstwa z usztywnieniem. Tak samo wygląda klapa i wewnętrzna warstwa.

Rozpoczynamy zszywanie elementów: klapę torebki przyszpilkowałam do tyłu zewnętrznej warstwy i przeszyłam ściegiem prostym, a następnie obrzuciłąm zygzakiem.

Następnie odmierzyłam potrzebną długość paska ( wykroiłam z większym zapasem) i przytrzymałam szpilką w miejscach, gdzie ma byś wszyty. 

 Teraz kolej na wnętrze torebki czyli podszewkę.

Podszewkę wywróciłam na lewą stronę i do jej środka włożyłam warstwę z paskiem w taki sposób, aby prawa strona podszewki stykała się z prawa stroną zewnętrznej warstwy. Następnie przyszpilkowałam wszystko dookoła i przeszyłam stębnówką. 

Trzeba pamiętać, aby zostawić otwór na wywrócenie torebki na prawą stronę.

Po wywróceniu i zszyciu otworu.

A tak prezentuje się w całej swojej małej okazałości :)

Obowiązkowo kokardka :)

Serducho dla Starszaka - szalony plan grupy Poznań Szyje :)

Serducho Dla Starszaka - to kolejna akcja szyciowa.

Kolejna wspólna zabawa!

"Zabawa, której celem jest wywołanie uśmiechu na twarzach – tym razem tych nieco większych i nieco starszych. 

Dlatego mamy niecny plan aby zasypać podopiecznych Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci w Niegowie własnoręcznie uszytymi serduchami z dołączoną karteczką z dedykacją. Bo właśnie te kilka słów nakreślonych własnoręcznie najbardziej ich cieszy".

Tak pisze Kasia z grupy POZNAŃ SZYJE- inicjatorka tej akcji.

Więcej o zabawie możecie przeczytać TUTAJ.

Do obdarowania serduchami było naprawdę sporo osób, ale dziewczyny szyjące dały radę i każda z tych osób dostanie jakiś upominek. Jeśli się nie mylę, to ponad 80 osób. 

Andrzej, dla którego uszyłam podarek, jest smakoszem. Zbyt długo nie zastanawiałam się , co mu się przyda. Wybrałam tkaniny, owatę i zaczęłam krojenie. Później szycie i na końcu pikowanie - wzór pikowania to oczywiście serce.

I tak powstała podkładka dla Starszaka :)

Ciekawe, czy mu się spodoba.

Mamo! Uszyj mi kostium...NAJLEPIEJ NA JUTRO...

Czy Wasze dzieci też mają takie pomysły i życzenia?

Zrobić coś na już, nie mając w ogóle pomysłu i potrzebnych materiałów?

U nas takie rzeczy są prawie na porządku dziennym :) 

Chyba już się do tego przyzwyczaiłam. 

Ostatnio hitem jest bajka "Kraina Lodu". Ogląda ją zarówno starsza, jak i młodsza córka.

Więc wcale mnie nie zdziwiło, jak córka zaproponowała, abym uszyła kostium Elsy. 

Oczywiście kostium, który udało mi się zrobić z tego, co miałam akurat w domu, przypomina strój Elsy tylko kolorem. Ani jego forma, tkaniny, krój nie odzwierciedlają przepięknej sukni księżniczki z bajki.

Jedyną błyszczącą rzeczą, którą znalazłam, była serweta srebrna w gwiazdki, 

Spódnica powstała z woalu niebieskiego, do którego doszyłam podszewkę z satyny kreszowanej białej. 

Tren, który tak naprawdę był peleryną, również powstał z woalu, ale tym razem białego, bo niebieskiego już zabrakło. 

Wszystko obszyłam lamówką, bo tego akurat też mam w domu po dostatkiem, tak samo, jak woalu :)

Bluzka, to jedyna rzecz, którą wyjęłam z szafy. Nie miałam ani tkaniny, ani czasu na uszycie nowej bluzki. 

I wiecie co?

Mimo, że to nie był na pewno wymarzony błyszczący strój Elsy, 

to córka i tak była zachwycona!

 Widziałam niesamowitą radość w jej oczach. 

I to, jak mnie uściskała i powiedziała, że jest piękny...

Jaki z tego morał?

W przyszłym roku też uszyję ;D

Spódnic mam mało...więc sobie uszyłam :)

Faktycznie, spódnic mam mało. 

Kiedyś miałam ich więcej, ale odkąd mam dzieci, spódnice i sukienki zeszły na dalszy plan, zostawiając miejsce spodniom i legginsom. 

Jednak są czasami takie dni, okazje, kiedy wypada założyć spódnicę.

 Najgorzej, jak takiej odpowiedniej nie ma w szafie ( odwieczny problem kobiety, prawda? ).

Więc uszyłam. 

Oczywiście bez zamka i guzika, bo miała być wygodna. 

Materiał jest elastyczny - powiedziano mi w sklepie, że nazywa się otoman.

 Do tego miękka ekoskórka na boczne wstawki.

Doszyty pasek również z otomana, a w pasku szeroka na 3 cm guma.

Wzór odrysowałam z prostej sukienki, która również jest uszyta z dzianiny.

Z wykroju odcięłam prosty karczek oraz boczne paski z ekoskórki.

Po zszyciu ze sobą wszystkich elementów powstała spódnica, 
którą uwielbiam za to, że jest wygodna i krępuje ruchów.

Zdjęcia zostały zrobione w ostatnie dni cieplejszej jesieni. 

Jest wygodna, nie za krótka, nie za długa,

 ma wstawki z ekoskórki i nie ma zamka.